Starość, przemijanie we współczesnej kulturze masowej zdecydowanie nie należy do tematów topowych i chętnie podejmowanych. Dziś wszyscy chcą być piękni i młodzi, a myśli o starości odkładane są na później. Zamykane w najgłębszej szufladzie naszych umysłów. Wielu z nas gdyby miało taką możliwość zamknęło by starość w piwnicy i wyrzuciło klucz do Amazonki na pożarcie piranią. Wszystko po to aby owej starości nie oglądać, zapomnieć o niej i nie myśleć, że kiedyś zapuka do drzwi każdego z nas. Reżyserzy, scenarzyści, a w końcu pisarze również niezbyt często po ten temat sięgają, a jeśli już im się zdarzy, to zazwyczaj przedstawiają go stereotypowo obsadzając starszych bohaterów w roli dziadków, babć, wrednych teściowych, upierdliwych sąsiadek, kloszardów, czyli ogólnie rzecz ujmując nieciekawie. Możecie sobie zatem wyobrazić jakie było moje zaskoczenie, ale i zadowolenie kiedy trafiłam na Małe eksperymenty ze szczęściem, książkę, której głównym bohaterem, a jednocześnie autorem jest starszy pan lat 83.
