poniedziałek, 17 kwietnia 2017

#21 CIEŃ BURZOWYCH CHMUR, EDYTA ŚWIĘTEK


Literatura kobieca, niesłusznie utożsamiana często z romansami, zdecydowanie zajmuje najmniej miejsca w mojej biblioteczce. Sama jestem kobietą i wiem, że przedstawicielki mojej płci nie czytają tylko romansów. Jednak ponieważ na co dzień pracuje w miejscu pełnym książek, gdzie obowiązują pewne nazwy, określenia, ściślej mówiąc tytulatura, tudzież po prostu system haseł służący usystematyzowaniu i zachowaniu porządku w miejscu, w którym książki są dosłownie wszędzie (no dobra, może nie tak dosłownie, ale tak one są wszędzie). Dlatego też starając się zachować na blogu porządek, również używam i będę używać pewnych haseł, co by to wszystko trzymać w ryzach i aby Wam drodzy Czytelnicy łatwo było się po tej mojej blogowej przestrzeni poruszać.

Wracając zatem do literatury kobiecej, jak już wspomniałam, raczej sięgam po nią rzadko. Oczywiście jednocześnie starając się nie ograniczać swoich horyzontów czytelniczych, zdarza mi się w stronę półki z literaturą kobiecą zerkać, czasami zatrzymuje wzrok na dłuższą chwilę, gdyż dostrzegam obiekt potencjalnie interesujący. Wówczas bez skrępowania już, odważnie podążam do tej półki, co to rzadko podchodzę i wyciągam z niej takie oto perełki jak Cień burzowych chmur autorstwa Edyty Świętek.

piątek, 7 kwietnia 2017

#20 MARIA PANNA NILU, SCHOLASTIQUE MUKASONGA


Pisarze brytyjscy, francuscy, niemieccy, hiszpańscy, a co z autorami spoza kontynentu europejskiego? Piszą świetne powieści, przybliżają nam Europejczykom nowe, często egzotyczne kultury, obyczaje. Dzięki nim mamy szansę oddawać się literackim podróżom do najdalszych zakątków świata, ale też poznawać ważne historyczne, polityczne, społeczne i wydarzenia z zupełnie nowej perspektywy. Bardzo lubię poznawać nowych autorów, oglądać ich oczami niezwykłe miejsca w najdalszych zakątkach świata, smakować oryginalnych historii, poznawać unikalne tradycje. Podczas jednego z takich literackich poszukiwań trafiłam na Scholastique Mukasonge i jej debiutancką powieść Maria Panna Nilu. Autorka jest Rwandyjką, na własnej skórze doświadczyła nienawiści, przemocy oraz upokorzeń wywołanych przez konflikty klasowe i etniczne jakie miały miejsce w jej kraju. Maria Panna Nilu będącą jej pierwszą powieścią, choć nie jest autobiografią, w niezwykle szczery,pozbawiony koloryzacji sposób przybliża nam zaognienie konfliktu między plemionami Tutsi i Hutu, co w ostateczności doprowadziło do jednej z najbardziej krwawych wojen domowych w historii Afryki. W powieści Mukasongi obserwujemy ów konflikt oczami dziewcząt z Rwandyjskiego liceum im. Marii Panny Nilu. Widzimy jak na małym obszarze, w szkolnych murach usiłowano pogodzić i zmusić do koegzystencji dziewczęta z tych dwóch plemion już wtedy (akcja powieści ma miejsce na początku lat 70') żyjących w sporym konflikcie. To naprawdę ważna książka.

czwartek, 23 marca 2017

#19 HISTORIA PSZCZÓŁ, MAJA LUNDE


Długo miałam apetyt na ten tytuł. W końcu pewna niezwykle sympatyczna osóbka zaserwowała mi go w formie prezentu i nie było odwrotu. Cały czas mając w głowie Rój oraz ogromny apetyt na kolejną historię o pszczołach postanowiłam spróbować. Powoli, małymi kęsami, a apetyt rósł w miarę jedzenia. Ostatecznie pożarłam ją w całości od pierwszej do ostatniej strony łącznie z okładką, która stanowi integralny element tej powieści. Jest nie tylko piękna w swojej prostocie, ale także niezwykle wymowna. Wysyła do czytelnika prosty przekaz dotyczący pszczół nie tylko jako fascynujących owadów, a przede wszystkim jako źródło i fundament naszego istnienia. Fundament, który, choć brzmi to dość przewrotnie, sami niszczymy, a co za tym idzie, w ostateczności doprowadzamy do zagłady ludzkości i być może świata, jaki znamy. O tym między innymi jest Historia pszczół.

piątek, 10 marca 2017

#18 ZIMA, KARL OVE KNAUSGARD



Za oknem powoli zaczyna się gościć wiosna, a ja przychodzę do Was z Zimą, czyli kolejną częścią cyklu autorstwa Karla Ove Knausgarda. Muszę przyznać, że bardzo chciałam tę książkę przeczytać i dopóki nie wpadła w moje czytelnicze łapki, bardzo byłam ciekawa jak owa część się ma do poprzedniej Jesieni, która absolutnie mnie oczarowała. Z ogromną radością i spokojem mogę dziś powiedzieć, że absolutnie się nie zawiodłam. Knausgard po raz kolejny zabrał mnie w niesamowitą literacką podróż wypełnioną filozoficznym rozważaniami nad życiem, istnieniem ludzi, świata, a w zasadzie wszystkiego, co nas otacza. Bo Knausgard wykracza poza schematy, przekracza granice, a wszystko to czyni z wyczuciem. Podobnie jak w pierwszej części cyklu, Jesieni, autor zawiera listy, myśli, nauki kierowane do wciąż nienarodzonej córki, choć tym razem nie trudno wyczuć, iż moment przyjścia na świat długo wyczekiwanej istotki zbliża się wielkimi krokami.