#18 ZIMA, KARL OVE KNAUSGARD

Za oknem powoli zaczyna się gościć wiosna, a ja przychodzę do Was z Zimą, czyli kolejną częścią cyklu autorstwa Karla Ove Knausgarda. Muszę przyznać, że bardzo chciałam tę książkę przeczytać i dopóki nie wpadła w moje czytelnicze łapki, bardzo byłam ciekawa jak owa część się ma do poprzedniej Jesieni, która absolutnie mnie oczarowała. Z ogromną radością i spokojem mogę dziś powiedzieć, że absolutnie się nie zawiodłam. Knausgard po raz kolejny zabrał mnie w niesamowitą literacką podróż wypełnioną filozoficznym rozważaniami nad życiem, istnieniem ludzi, świata, a w zasadzie wszystkiego, co nas otacza. Bo Knausgard wykracza poza schematy, przekracza granice, a wszystko to czyni z wyczuciem. Podobnie jak w pierwszej części cyklu, Jesieni, autor zawiera listy, myśli, nauki kierowane do wciąż nienarodzonej córki, choć tym razem nie trudno wyczuć, iż moment przyjścia na świat długo wyczekiwanej istotki zbliża się wielkimi krokami.

#3 MAGGIE CASSIDY, JACK KEROUACK

Zaczęło się od W drodze, na którą trafiłam nadrabiając klasykę literatury amerykańskiej. Wystarczyło kilka stron i już wtedy wiedziałam, że Jack Kerouack zostanie ze mną na dłużej. Jack Kerouack, czyli jeden z najwybitniejszych przedstawicieli pokolenia Beatników. Autor poszukujący, odbywający nieustanną wędrówkę. Każda jego powieść naszpikowana jest wątkami biograficznymi, w każdej mamy okazję poznać autora w innej fazie życia. Oczywiście nigdy nie pisze o sobie wprost, za każdym razem poznajemy nowe alter-ego Kerouacka. Za każdym razem zabiera nas w nową podróż pełną osobistych refleksji i przemyśleń. Pokazuje Amerykę, jakiej nie znamy. Robi to w sposób tak bezbłędny, że po kilku stronach wydaje nam się, że już tam byliśmy, że znamy ludzi i miejsca. Nie ma znaczenia czy akurat siedzimy bezpiecznie w miejskim tramwaju, czy otulamy się kocem w bloku z szarej płyty. Kerouack wprowadza nas w nową nieznaną dotąd rzeczywistość i pozwala poczuć jak u siebie. W swoich powieściach czaruje słowem, kreśląc obrazy tak piękne i wiarygodne, jakich niejeden z nas nie potrafi dostrzec, mimo że ma je podstawione pod nos. Owe historie z jednej strony pozostawiają mętlik w głowie, a z drugiej sprawiają ogromną satysfakcję. Dziś z perspektywy czasu wiem, że to również takie powieści, do których należy dojrzeć.

#2 MAŁE EKSPERYMENTY ZE SZCZĘŚCIEM, HENDRIK GROEN

Starość, przemijanie we współczesnej kulturze masowej zdecydowanie nie należy do tematów topowych i chętnie podejmowanych. Dziś wszyscy chcą być piękni i młodzi, a myśli o starości odkładane są na później. Zamykane w najgłębszej szufladzie naszych umysłów. Wielu z nas gdyby miało taką możliwość zamknęło by starość w piwnicy i wyrzuciło klucz do Amazonki na pożarcie piranią. Wszystko po to aby owej starości nie oglądać, zapomnieć o niej i nie myśleć, że kiedyś zapuka do drzwi każdego z nas. Reżyserzy, scenarzyści, a w końcu pisarze również niezbyt często po ten temat sięgają, a jeśli już im się zdarzy, to zazwyczaj przedstawiają go stereotypowo obsadzając starszych bohaterów w roli dziadków, babć, wrednych teściowych, upierdliwych sąsiadek, kloszardów, czyli ogólnie rzecz ujmując nieciekawie. Możecie sobie zatem wyobrazić jakie było moje zaskoczenie, ale i zadowolenie kiedy trafiłam na Małe eksperymenty ze szczęściem, książkę, której głównym bohaterem, a jednocześnie autorem jest starszy pan lat 83.